Whan-Jai หวานใจ อยากเป็นหวานใจของใครสักคน อิอิ

กลับบ้านรอบนี้  เลิกกันแล้ว เลิกกันจนได้ สำเร็จซะที  

สำเร็จแล้วทำไม เสียใจงี้ เรามันไม่มีค่ากับเค้าจริงๆด้วย

มีคนบอกว่าให้เลิกตั้งนานแล้วก็ไม่เลิก สงสัยมีแต่คนดีใจกับเรา มั้งรอบนี้

ตอนนี้กำลังพยายามเข้มแข็งอยู่แหละมันใจหายอ่ะ แต่จะไม่กลับไปแล้ว

รอบนี้จะทำให้ได้ ให้เจ็บหนักๆ ซะอีกทีเดียว

 

เหตุผลก็ไม่มีไรมาก หวานอยู่กับคนที่ไม่เห็นค่าหวานไม่ได้

หวานไม่ได้ว่า ว่าคุณมีคนอื่น หวานรับได้ เหตุผลนั้นหวานจำใจยอมรับมาตั้งนานแล้ว

แต่หวานทนอยู่กับคนที่ไม่เห็นค่าหวาน ไม่เคยแคร์ความรู้สึกกันไม่ได้  

หวานถูกเลี้ยงมาแบบมีค่า  ทุกคนในบ้านรักเค้าให้ความสำคัญกับเค้า

คุณเป็นใครมาทำเค้าร้องไห้มากขนาดนี้ มาทำให้เค้ารู้สึกเหมือนผู้หญิงไร้ค่า

มานั่งร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลัง ทั้งๆที่คุณมีความสุขกับอีกคน  มันเจ็บนะ 

หวานขอแค่ช่วยให้ความสำคัญ สนใจหวานบ้างเท่านั้น แค่บ้างเท่านั้นเอง มันก็ยังไม่มี

ไม่มีเลย นี่หรอ คนรักกัน ไม่ใช่หรอก รักแล้วไม่ใส่ใจ รักกันทำไม เป็นแค่คนเคยรู้จักกันดีกว่า

 

มาระบายบ้าอารายไม่รู้ ทั้งโกดทั้งเสียใจเลย  ขอโทษทุกคนที่เข้ามาอ่านด้วย

ถ้าไม่ระบายบ้างคงไม่ไหวจริงๆ ร้องไห้ทุกวันเลย แต่ต่อไปจะเข้มแข็งขึ้นนะ

 

ใครอ่านแล้วเหยียบไว้ด้วย เพราะต่อหน้าเพื่อน หวานจะ แสร้งว่าร่าเริง แสร้งว่าอยู่ได้ต่อไป

ไม่ต้องห่วง ซักวันหวานคงอยู่ได้โดยไม่มีเค้าจริงๆ 6 ปี มันสั้นนิดเดียว ถ้าเทียบกับเวลาที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป.....

 

กลับมารังสิตแล้ว หุหุ

เมื่อวันก่อนก็ไปเที่ยวกำแพงเพชรมา

ไปแช่บ่อน้ำพุร้อน คลายเครียด ดีจังเลย สบายตัวดี

กลับบ้านรอบนี้ กลับไม่นานมาก

แต่มีเรื่องที่ทำให้มีความสุข มีแอบเศร้าด้วย อิอิ

ได้เจอกับคนคนนั้น มีความสุขจัง คิดถึงมาตั้งนานและ

แต่ยังไม่ทันชื่นใจเลย เวลามันน้อยจริงๆ

แล้วก็เค้าโดนโทรตามด้วย เสียใจ หนูหวานน้ำตาคลอเลย

แบบ หวงก็ไม่ได้ หึงก็ไม่ด้  ไม่มีสิทธิ์

เหมือนเราอยู่ในความฝัน แต่เดี๋ยวมันก็ต้องรับความจริงอยู่ดี

 เนี่ยหวาน น้อยใจสุดๆเลย แต่ก็ต้องเข้มแข็ง

บอกไปว่า ไม่เป็นไร ทั้งน้ำตาคลอๆนั่นแหละ แต่ไม่ไหล

ทำได้ไงก็ไม่รู้ แต่มันก็เป็นความสุข ที่เราเลือกนั่นแหละ ต้องยอมรับ

คิดถึงจัง 

 

รอบนี้กลับไปบ้าน พาคนนั้นไปบ้านด้วยแหละ

บอกว่าเป็นช่างคอม แต่คนที่บ้านคงพอดูรู้ๆมั้ง

นี่แม่ก็ขอดูรูปเค้า ไม่ให้ดูหรอก ยังไม่ถึงเวลา

 

รอบนี้กลับบ้านไปเปิดเผยขึ้น ไม่รู้เฮี้ยนอะไร

อาจจะรู้สึกผิดกับการโกหกมากเกินพอแล้วมั้ง

อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดเนอะ

 

กลับมาจะตั้งใจเรียน เอาให้หนักกว่าเดิม เพื่อนชีวิตที่ดีข้างหน้า หวานสู้ๆนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 สวัสดีค่ะ และแล้วหลังจากปล่อยให้เวลาผ่านมาเนิ่นนานเนี่ย ก็ถึงคราวอัพสเปซซะที ปกติจะอัพตอนมีเรื่องไม่สบายใจน่ะ  ตอนนี้มีเรื่องไม่สบายใจไหม ก็มีนิดหน่อย ไม่ร้ายแรงหรือหนักหนามาก  วันนี้เพิ่งสอบเสร็จไปสองตัว อ่านหนังสือแบบทรมาณมาก ไม่ใช่อ่านหนักนะแต่แบบว่า คนมันไม่ชอบอ่าน พอไม่ได้ทำอะไรที่อยากทำมันก็ทรมาณจริงไหม  เหงาๆด้วย ทำไมขี้เหงางี้ไม่รู้  เมื่อวันก่อนไปดูเรื่องเพื่อนมา รู้สึกว่าแสงสวยดีแล้วก็รู้สึกว่าเค้ารักกันจริงๆเนอะ อยากมีคนรักแบบนั้นมั่งจัง ทำไมมันไม่มีก็ไม่รู้ เราทำอะไรผิดหว่า หรือว่าผู้หญิงอย่างหวานเนี่ยมันไม่น่าชอบเลยหรือไง แต่ก็ ช่างมานเตอะ เราเป็นของเราแบบนี้ ไม่ได้ทำตัวหวานแหววสมชื่อ หรือว่าผู้ชายชอบแบบนั้นหวานว่ามันดูไม่จริงใจนะ ถ้าชอบก็ปล่อยไป ถือว่าคนนั้นเคี้ยวฟางเลี้ยงนกเอี้ยงไปและกัน คนไหนเลี้ยงนกเอี้ยงอยู่ก็ปัดๆออกซะมั่งนะ อยู่มหาลัยก็เจอคนหลายแบบดีชอบ ถ้าไปค่ายนู้นค่ายนี้ทำกิจกรรมก็จะดีขึ้น แต่ว่าเอาจริงๆก็ไม่มีใครสนิทมากๆเลย  แบบเหมือนมันผิวเผินมากๆ ตอนนี้ไม่เจอเพื่อนมัธยมเลย คิดถึงนะเนี่ย ไอ้พวกนั้น เหอะๆ ไม่ต้องมีคำบรรยายจริงๆ  แต่มันไม่ว่างเลย นี่หวานจะไม่ได้กลับบ้านอีกนานเท่าไหร่เนี่ย เดือนสองเดือน  คิดถึงที่รักมากๆเลยนะเนี่ย แต่คุณคงไม่คิดถึงเค้าหรอก คุณมีอีกคนต้องดูแลนี่เนอะ เค้ามันแค่คนชั่วคราวที่ถ้าคุณเหงาก็มาเจอกัน  เมื่อไหร่เค้าจะตัดใจได้อ่ะ ทำตัวเองก็เจ็บเองงี้แหละ แต่ว่า ก็ทำใจได้พอควร แต่มันมีอารมคิดถึงเท่านั้นเอง  

ตอนนี้ยังคงสถิติคุยสองเดือนคนอยู๋ รอดูอยู่ว่าพี่คนนี้ที่คุยอยู่จะเกินสองเดือนไหม ดวงไล่ผู้ชายจริงๆเลย อิอิ  วันนี้เหนื่อยแล้ว ไว้ว่างๆจะมาอัพไหม่นะ ไร้สาระสิ้นดี 

ผ่านมาหนึ่งเทอมเต็มๆสำหรับการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัย หวานถึงจะมีอารมณ์up space อย่าเพิ่งเซ็งหวานนะ หวานม่ายรู้จะเขียนอะไรจริงๆ แต่สำหรับตอนนี้มันมีแง่คิดต่างๆเกิดขึ้นในชีวิตมากพอสมควรนะ แต่ทุกอย่างมันก็รวบรวมไว้ในใจ คงบรรยายออกมาได้ไม่หมดนะ แต่อย่างน้อยเราก็รู้ว่า ถ้าเราเปิดรับสิ่งดีๆเข้ามาในชีวิต โดยมองข้ามสิ่งที่ไม่ถูกใจเราหลายๆอย่างแล้ว เราก็จะรับฟังคนอื่นได้มากขึ้น  จริงมั๊ย สังเกตได้นะ ว่าหวานใช้คำว่าสิ่งที่ไม่ถูกใจ ไม่ใช่สิ่งที่ไม่ดี เพราะสิ่งที่คนบางคนเค้าเป็นมันเป็นตัวตนของเค้า เราไปตัดสินไม่ได้หรอกว่ามันดีหรือไม่ดี เค้าเป็นแบบนี้มาตลอดชีวิต เราจะไปเปลี่ยนเค้าได้อย่างไร เราเป็นใคร เราก็แค่คนธรรมดาเหมือนกัน จริงมั๊ย เราต้องเปิดใจยอมรับสิ่งที่เค้าเป็นให้ได้  โตขึ้นอีกก้าวแล้วนะ หนูหวาน

 

นอกจากสิ่งที่ผ่านมาจากการใช้ชีวิตแล้ว ก็ยังมีคนอีกสองคนที่ทำให้หวานรู้สึกดีๆ ผ่านเข้ามาในชีวิตหวาน คนแรกนะ เป็นรุ่นพี่ หวานยกให้เป็นพี่ชายหวานเลย คุยแล้วสบายใจดี คนอารายไม่รู้ ทำท่าชิวกับทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องบางเรื่องที่ควรปล่อยว่างก็ไม่ทำ  ส่วนอีกคนนึงที่เข้ามานี่ แก่และ แต่น่าคิดนะ มีอะไรหลายอย่างให้หวานได้ศึกษาเหมือนกัน การคุยกับคนต่างเพศไม่ผิดใช่ไหม หวานว่ามันเป็นการเปิดโอกาสให้เราเห็นโลกใหม่ๆ นะ ถ้าเรากลัวกับคำนินทาจนพลาดโอกาสได้รู้จักคนดีๆไปมันก็น่าเสียดาย เราทำอะไรเรารู้อยู่แก่ใจ จรืงมั๊ย เพราะมิตรภาพมันไม่ได้ถูกจำกัดด้วยเพศ ด้วยวัย นี่หน่า  ขอบคุณที่ทั้งสองคนผ่านเข้ามาในชีวืตหวานนะ ถึงแม้ว่าทั้งสองคนอาจจะเป็นแค่สายลมบางๆที่พัดมาให้หวานได้สุขใจก็ตาม

 

 

ถึงเพื่อนๆ คิดถึงว่ะ ทุกคนเลย แล้วก็ขอบคุณมากๆที่ยังไม่ลืมกัน รักพวกแกว่ะ ทั้งก๊กนั่นแหละไม่ต้องมองใคร คงรู้ตัวอยู่หรอก ขอบคุณนะที่อยู่ข้างๆกัน ขอบคุณที่ไม่ผลักไส ขอบคุณที่ต้อนรับเสมอ แม้จะด้วยคำพูดเจ็บแสบก็ตาม แต่กรูดีใจว่ะ ปลื้มใจด้วย ที่มีพวกเมิงอยู่ ถ้าไม่มีพวกเมิงชีวิตกรูจะเป็นไงก็ไม่รู้ พวกเมิงเป็นสิ่งที่ประคองชีวิตกรูจริงๆ แม้จะไม่ได้อะไรมากมาย แค่กรูเห็นหน้าพวกเมิงนะ ไม่อยากจะบอกให้น้ำเน่าว่า โลกกรูก็สดใสและ เหมือนมันมีคนเข้าใจอยู่ข้างๆว่ะ ไม่ต้องพูดแต่ก็เข้าใจ รักเมิงว่ะ รักมากๆๆเลยด้วย อย่าให้มีอะไรมาพรากเราจากกันเลยนะ

 

ถึงครอบครัวที่เคารพบูชา ถึงลูกจะขี้เกียจ ไร้สาระไปวันๆ ขี้บ่น ชอบเบื่อ ไม่ชอบรับโทรศัพท์ แต่ลูกก็คิดถึงน้า ตอนรู้ว่าเบสจี้ไม่สบายนี่ หนูหวานไม่อยากเรียนเลย อยากกลับบ้านไปหาน้อง

ที่ไม่อยากให้มาหาที่นี่ เพราะกลัวว่าจะร้องไห้ตามตอนกลับรู้รึเปล่า แล้วก็ห่วงด้วย ไม่อยากให้เดินทางไกลกัน มันเหนื่อย ต้องทำงานกันอีก คิดถึงบ้านจังเลยจะได้กลับบ้านแล้ว คะแนนไม่ค่อยดีแต่ไม่กล้าบอก กลัวจะผิดหวังกัน หวานจะพยายามมากกว่านี้นะหวานสัญญา แล้วก็คอยดูตอนสิ้นเทอมนะว่ามันจะเป็นยังไง ดูแลตัวเองด้วยเน้อ รักทุกคนเลยน้า คิดถึงพ่อจ๋า แม่จ๋าที่สุดเลย คิดถึงตาจ๋า กับยายจ๋าด้วย เบสจี้นี่คงไม่ต้องบอก คิดถีงเบสจี้มากๆเหมือนกัน

      สวัสดีอีกครั้งค่ะ สำหรับผู้ทื่เยี่ยมชมสเปซของหวาน หลังจากที่หายไปนานแสนนานตอนนี้หวานกำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์แล้วหละค่ะ หลังจากที่ว๊างว่างมานานแสนนานก็ต้องมาเริ่มใช้ชีวิตน้องใหม่ซักที  ในเวลาไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี่ก็มีอะไรๆ ผ่านเข้ามาในชีวิตเยอะมากๆเลยค่ะทั้งเพื่อนใหม่ ที่มีมาให้ศึกษาอย่างมากมาย รุ่นพี่ในคณะ นอกคณะ พี่จังหวัด ให้วุ่นวายไปหมดเลย แล้วก็ยังมีพี่รหัสอีกด้วย พี่รหัสหวานเปงคนน่ารักมากม๊าก ชื่อพี่อู้ ค่ะ เรียนเก่งมากๆด้วย เท่าที่หวานรู้มานะ  การใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยนี่ เป็นอะไรที่อิสระมากๆ เราจะเรียนก็ได้ไม่เรียนก็ได้ ไม่มีใครมานั่งบังคับเรา ต้องควบคุมตัวเองให้ได้เป็นอย่างดีเลยค่ะ  เพราะหวานเคยตื่นสายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เลยชั่วโมงเรียนไปเฉยเลย เสียดายสุดๆเลยค่ะ มันเป็นความผิดพลาดที่ไม่น่าจะเกิดทั้งเมทหวาน และก็หวานเลย  หวานเริ่มอยากเม้าส์เมทแล้วแหละ แต่เอาไว้ก่อนดีกว่า เดี๋ยวเมทปิ่นโกรธ รายนี้เค้าชอบให้หวานเขียนไปลาออกจากการเปงเมทอยู่เรื่อยเลย แต่ว่า ฝันไปเถอะ ไม่มีทางซะหละ รวมกันเราอยู่ แยกกรูเมิงตายนะจ๊ะ เพื่อนปิ่น นอกจากเมทผู้แสนน่ารักแล้ว ที่นี่มีอะไรเยอะแยะเลยค่ะ ไม่ใช่พวกห้างสรรพสินค้าที่พวกสาวๆทั้งหลายชอบไปกันหรอกนะ ที่นี่มีที่ให้ขี่จักรยานเล่น กว้างมากๆๆถ้าขี่ได้รอบม.นี่โคตรเก่งเลย

    คุณๆอาจคิดว่าชีวิตในมหาลัยมันสนุกใช่ม้า...ใช่ค่ะ ส่วนหนึ่งมันสนุก แต่อีกส่วนหนึ่งมันก็เหมือนกับเราต้องเดินไปในทางที่เราไม่คุ้นเคย ไม่เคยเห็น ไม่เห็นทางข้างหน้า บางทีก็ไม่มีแสงสว่างค่ะ สิ่งที่อยู่รอบข้างมันคืออะไรก็ไม่รู้ที่เราไม่คุ้นเคย  คุณคงคิดว่าหวานมองมันในด้านมืดรึเปล่า ไม่หรอกค่ะ หวานมองทั้งสองด้านนั่นแหละ ตอนแรกหวานก็ไม่เคยคิดถึงด้านนี้เหมือนกัน แต่พอหวานไปหาเพื่อนเก่าที่ม.เกษตร ไอ้ไก่ ไอ้แชมป์  เพื่อนซี้ในกลุ่มเดียวกันตอนมัธยม หวานรู้สึกได้เลยว่า เหมือนชีวิตเราขาดอะไรไป หวานถึงกับซึมไปสองวันเต็มๆเลย จนเพื่อนที่นี่สงสัยว่าหวานเป็นอะไร  ความรู้สึกมันบอกไม่ถูกเลยหละค่ะว่า รู้สึกยังไง มันเบื่อๆเหงาๆ อย่างบอกไม่ถูกเลยค่ะ เข้าใจเลยค่ะ กับคำว่า มีคนห้อมล้อมเราอยู่มากมาย แต่เรายังรู้สึกเหมือนกับว่าเราอยู่คนเดียวนั้นเป็นยังไง

 

จำไว้นะคะ ว่าชีวิตนี้มีหลายด้าน ตอนนี้หวานพบแล้ว 2 ด้าน หวานก็คงต้องมุ่งมั่นก้าวต่อไป มองไปข้างหน้าและรอบๆตัว ซึ่งนั่นคงจะทำให้หวานพบด้านต่างๆของชีวิตเพิ่มมากขึ้น  แล้วหวานจะมาเล่าให้ทุกคนฟังอีกนะคะ

 

เอ้อ...ข้อดีของการไกลบ้านอีกอย่างคือ  รู้สึกว่าแฟนหวงมากขึ้น โทรหาบ่อยขึ้น แปลกไหมล่ะคะ ทำเอาหวานเริ่มสงสัยในพฤติกรรมไปเลย แต่ก็ดีค่ะ เป็นกำลังใจให้หวานรู้ว่า หวานมาเรียนเพื่ออะไร.....

 

สุดท้ายคะ สำคัญที่สุด การไกลบ้านทำให้รู้ว่าคนที่บ้านรักหวานแค่ไหน หลังจากที่หวานเคยคิดว่าเค้าคงมีเบส (น้องชาย) เป็นตัวแทนหวานไปแล้ว และหวานคงหมดความสำคัญไปแล้ว แต่มันไม่ใช่เลยค่ะ กระซิบนะคะ ทุกคนในบ้านบอกว่า บ้านเหงามากๆเมื่อไม่มีหวาน ทั้งๆที่หวานอยู่บ้านก็ไม่ได้พูด น่าปลื้มใจไหมละคะ ครอบครัวหวาน  คิดถึงบ้านจังเลยค่ะ.....